عشق طوفانی و متلاطم است

دوست داشتن آرام و استوار و پر وقار و سرشار از نجابت

.

.

.

عشق زیبایی های دلخواه را در معشوق می آفریند

دوست داشتن زیبایی های دلخواه را در دوست می بیند و می یابد

.

.

.

عشق یک فریب بزرگ و قوی است

دوست داشتن یک صداقت راستین و صمیمی ، بی انتها و مطلق

.

.

.

عشق در دریا غرق شدن است

دوست داشتن در دریا شنا کردن

.

.

.

عشق بینایی را می گیرد و دوست داشتن بینایی می دهد

.

.

.

عشق خشن است و شدید و ناپایدار

دوست داشتن لطیف است و نرم و پایدار

.

.

.

عشق همواره با شک آلوده است

دوست داشتن سراپا یقین است و شک ناپذیر

.

.

.

از عشق هرچه بیشتر بنوشیم سیراب تر می شویم

از دوست داشتن هرچه بیشتر ، تشنه تر

.

.

.

عشق نیرویی است در عاشق که او را به معشوق می کشاند

دوست داشتن جاذبه ای در دوست که دوست را به دوست می برد

.

.

.

عشق تملک معشوق است

دوست داشتن تشنگی محو شدن در دوست

.

.

.

عشق معشوق را مجهول و گمنام می خواهد تا در انحصار او بماند

دوست داشتن دوست را محبوب و عزیز میخواهد و می خواهد که همه ی دلها آنچه را او از دوست در خود دارد ، داشته باشند

.

.

.

در عشق رقیب منفور است

در دوست داشتن است که : ”هواداران کویش را چو جان خویشتن دارند”

.

.

.

عشق معشوق را طعمه ی خویش می بیند و همواره در اضطراب است که دیگری از چنگش نرباید و اگر ربود با هر دو دشمنی می ورزد و معشوق نیز منفور می گردد

دوست داشتن ایمان است و ایمان یک روح مطلق است ، یک ابدیت بی مرز است ، که از جنس این عالم نیست