خطبه ۲۰۰ نهج البلاغه (این سخنرانی پس از جنگ صفین در شهر کوفه در سال ۳۸ هجری،ایراد شد.)

وَ اللَّهِ مَا مُعَاوِیَةُ بِأَدْهَى مِنِّی وَ لَکِنَّهُ یَغْدِرُ وَ یَفْجُرُ وَ لَوْ لَا کَرَاهِیَةُ الْغَدْرِ لَکُنْتُ مِنْ أَدْهَى النَّاسِ وَ لَکِنْ کُلُّ غُدَرَةٍ فُجَرَةٌ وَ کُلُّ فُجَرَةٍ کُفَرَةٌ وَ لِکُلِّ غَادِرٍ لِوَاءٌ یُعْرَفُ بِهِ یَوْمَ الْقِیَامَةِ وَ اللَّهِ مَا أُسْتَغْفَلُ بِالْمَکِیدَةِ وَ لَا أُسْتَغْمَزُ بِالشَّدِیدَةِ .

به خدا قسم معاویه زیرک تر از من نیست، ولى او خیانت مى ‏ورزد و گناه مى ‏کند، و اگر غدر و مکر نکوهیده نبود من از زیرک‏ترین مردمان بودم، ولى هر نیرنگى معصیت است، و هر معصیتى نوعى کفر است، و هر نیرنگ بازى را در قیامت نشانه ‏اى است که به آن شناخته مى‏شود. سوگند به خدا که من با مکر و حیله غافلگیر نمى ‏شوم، و با شدّت و سختى ناتوان نمى ‏گردم.