راشل ، مادر او هر روز مسافت زیادی را برای خرید کرفس طی می کند تا با قرار دادن آن در اتاق زاچ، او را به جای خوردن پارچه و گچ به خوردن کرفس تشویق کند.

خانم راشل می گوید "پسر من تقریباً هر چیزی را که ببیند می خورد، خاک، سنگ، فرش، کاغذ، مو و ... . او از طعم این اشیا لذت نمی برد بلکه فقط می خواهد چیزی را بجود. زاچ حتی یک کلمه حرف نمی زند و ساعات غذای او برای من مثل یک کابوس است. زیاد نمی خوابد و واقعاً خسته ام می کند. ولی بر خلاف سایر کودکان این چنینی، همیشه مرا در آغوش می گیرد و گاهی حتی می رقصد."